PAMIĄTKI

W Krakowie jest bardzo wiele sklepów zajmujących się sprzedażą pamiątek. Ponieważ pamiątkarstwo po­wiązane jest ze sztuką ludową — kupu­jący pamiątkę z Krakowa otrzymuje przedmiot nie tylko związany z Krako­wem, czy regionem, lecz także o wyso­kiej wartości artystycznej. Przodują tutaj sklepy Związku Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego, zwanego w skrócie CPL1A. Oto adresy sklepów pamiątkarskich w centrum miasta: w ho­telach — „Cracovia” al. Puszkina 1, Orbis Holiday-Inn ul. Koniewa 7, „Francuski” ul. Pijarska 13, ul. Szewska 22 i 27, ul. Karmelicka 28, ul. Mikołajska 12, ul. Pstrowskiego 24, ul. Wiślna 3, pl. Ma­riacki 1, róg Floriańskiej, Sukiennice, Rynek Główny 7.

PARKI

Kraków jest miastem stosun­kowo ubogo wyposażonym w zieleń i miejsca wypoczynku. Np. Poznań po­siada 16 m kw. zieleni na jednego miesz­kańca, Wrocław — 11,5 m. kw., War­szawa — 3,4 m kw., a Kraków — 2,7 m kw. Z tym, że odsetek zieleni parkowej w ogólnej powierzchni zieleni w Krako­wie wynosi zaledwie 0,1 proc., podczas gdy np. w Poznaniu aż 19,8 proc. W Kra­kowie łącznie znajduje się 16 parków. Do najważniejszych należą: Planty, Plan­ty Dietlowskie, Ogród Botaniczny, Ogród Strzelecki, Las Wolski oraz parki: Bed­narskiego, Jordana, Krakowski, Kultury i Wypoczynku.

Park Bednarskiego (Podgórze) — W r. 1896 nauczyciel Wojciech Bednarski wy­stąpił z inicjatywą założenia parku, wy­korzystując w tym celu kotlinę dawnego kamieniołomu i zbocze Krzemionek. Po­wstał piękny park krajobrazowy na prze­strzeni 7,2 ha, który w połączeniu z usy­tuowanym obok stadionem klubu sporto­wego „Korona” stworzył malowniczy rezerwat zieleni w środku Podgórza. W r. 1937 postawiono w parku popiersie założyciela — Wojciecha Bednarskiego dłuta Stanisława Popławskiego. Park Decjusza (ul. Królowej Jadwigi) — W latach 1533—34 Just Decjusz — sekre­tarz królewski, budując swoją letnią re­zydencję podmiejską (patrz: pałac Decju­sza) założył równocześnie, według projek­tu Jana Ciniego, ogród pałacowy. Swym pięknym położeniem na przełęczy Przegorzalskiej i renesansową kompozycją park wzbudzał ogólny podziw. Stary drzewostan został zniszczony w czasie I wojny światowej, a postępująca potem zabudowa mieszkalna zmniejszyła obszar parku. Obecnie jest to park publiczny, z zachowanymi fragmentami szpalerów grabowych.

Park Jordana (al. 3 Maja) — Założony został wg projektu B. Małeckiego w ro­ku 1887 na części Błoń (7 ha), na której odbywała się wystawa krajowa. Inicjato­rem założenia parku był dr Henryk Jor­dan — wielki przyjaciel dzieci i pionier sportu w Krakowie. Dlatego też park nosi jego imię i przeznaczony jest głównie dla dzieci i młodzieży. Są tu więc miejsca do zabaw i uprawiania sportu. Na zle­cenie dr Jordana grupa rzeźbiarzy — A. Daun, M. Korpała i in. — wykonała galerię złożoną z 44 popiersi sławnych Polaków, którymi ozdobiono park. Do naszych czasów przetrwały tylko: Kon­stantego Ostrogskiego, Jana Długosza, Jana Kochanowskiego, Jana Zamoyskie­go, Jana Tarnowskiego, Piotra Skargi, Stefana Czarnieckiego, Mikołaja Koperni­ka, Tadeusza Kościuszki. Wiele z nich uratował, ukrywając je przed hitlerow­cami w czasie ostatniej wojny znany krakowski kamieniarz Franciszek Łuczy­wo. W r. 1914 ustawiono w parku także popiersie założyciela parku — dr H. Jor­dana. Poszerzony o tereny po torach wy­ścigowych Park im. Jordana liczy obecnie 21 ha.

Park Krakowski — otoczony jest ulicami: Szymanowskiego, Czarnowiejską i al. Mi­ckiewicza. Założony w r. 1885 przez rad­cę miejskiego Stanisława Rehmana obej­mował wówczas 6 ha. W wyniku postę­pującej zabudowy zmniejszył się do obecnych granic. Kiedyś były tu: zwie­rzyniec, cukiernia, restauracja, muszle koncertowe, pływalnia, tor dla kolarzy, huśtawki a także teatr letni. Obecnie zdobi go niewielka fontanna z rzeźbą. Od początku swego istnienia zawsze cie­szył się dużym powodzeniem wśród pub­liczności, jako miejsce spacerów i spot­kań.  4 Park Kultury i Wypoczynku — leży mię­dzy starym Krakowem i Nową Hutą. Jego budowę rozpoczęto w r. 1966. We­dług pierwotnych koncepcji miała to być zielona bariera izolująca miasto od ucią­żliwości kombinatu hutniczego. Niestety, stopniowo zabudowywany stale zmniej­sza swą powierzchnię.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.